هبيره زد و او با مردم نماز گزارد ، پس از نماز على فرمود آن مرد را پيش من آوريد و چون او را آوردند به دو گفت ، اى دشمن خدا ! آيا به تو نيكى و چنين و چنان مهربانى نكردم ؟ ابن ملجم پاسخ داد آرى كه چنان كردى ، ( 1 ) على فرمود چه چيزى ترا بر اين كار واداشت ؟ گفت چهل روز شمشير خود را تيز كردم و از خداى خواستم كه با آن بدترين آفريدهء پروردگارم را بكشم ، على عليه السّلام فرمود آرى مىبينمت كه خود با آن شمشير كشته مىشوى و مىبينمت كه بدترين آفريدهء پروردگارى ، و ابن ملجم با همان شمشير كشته شد . « 1 »

--> ( 1 ) . طوسى در حديث شماره 18 جزء سوم امالى خود روايت مىكند كه على عليه السّلام در حالى كه در نماز و به سجده بود مضروب شد . متقى هندى در حديث شماره 497 در بخش فضائل على عليه السّلام در ص 170 ج 15 كنز العمال چاپ دوم ، روايت مىكند كه على عليه السّلام چون سر از ركوع برداشت ، يا سر از سجده دوم ركعت اول برداشت مضروب شد . در حديث شماره 63 بخش فضائل على عليه السّلام از كتاب فضائل احمد بن حنبل ، ص 38 چاپ قم چنين آمده است : عبد اللّه از گفته احمد بن منصور ، از يحيى بن بكير مصرى ، از ليث بن سور ما را خبر داد كه عبد الرحمن بن ملجم با بيم و ترس بر على عليه السّلام كه در حال نماز بامداد بود با شمشيرى كه آن را زهرآلود كرده بود ضربت زد و على همان روز رحلت كرد و در كوفه به خاك سپرده شد . اين حديث را حافظ ابن عساكر هم با سند خود از عبد اللّه بن محمد بغوى ضمن حديث شماره 1418 از شرح حال امير المؤمنين در ص 361 ج 3 چاپ دوم تاريخ دمشق آورده است . البته آنچه درباره كشته شدن على عليه السّلام در همان روز آمده است درست نيست كه روايات بسيارى از شيعه و سنى رسيده و مورد اتفاق مسلمانان است كه حضرت پس از زخمى شدن دو روز زنده بود و در شب سوم به جنان جاويد خراميد .